แล้วธรรมทาน ๙ ล้านเล่มล่ะ ..?

แล้วธรรมทาน ๙ ล้านเล่มล่ะ
จะเอาทุนมาจากไหน ตั้งมากมายขนาดนั้น ?

เรื่องนี้ก็เหมือนกัน ถ้ายังหวาดระแวงอยู่ ก็อย่าเพิ่งช่วยผม (ที่จริงคือช่วยกัน)
เอาไว้ให้มั่นใจหรือเชื่อใจผมก่อน ค่อยร่วมด้วยช่วยกันในภายหลัง ก็ยังไม่สาย
สำหรับผมแล้ว ไม่ซีเรียสอะไร “๙ ล้านเล่ม” ก็เป็นแค่ธงชัยที่ผมตั้งไว้ในใจเท่านั้น
ส่วนมันจะได้แค่ไหน ? ก็ต้องแล้วแต่เหตุปัจจัย ถ้าแย่จริงๆ ก็อาจไม่ถึงแสนเล่ม
หรือถ้าสังคมเอาด้วย โลกทั้งโลกช่วยกัน “๙ ล้านมันก็ยังน้อยเกินไปมิใช่หรือ ?”

ทีนี้โดยส่วนตัวของผม ย่อมไม่ได้เอาการชักชวนผู้อื่นมาเป็นตัวตั้งอยู่แล้ว
แต่เอาตัวเอง (และสื่อตะวัน) นี่แหละ ค่อยๆ ทำเรื่อยไป ปีนี้เราทำได้หลักหมื่น
ปีต่อไปเราอาจทำได้หลักแสน หลายปีเข้าก็อาจไปถึงหลักล้าน และกว่าผมจะตาย
บางทีถึงไม่มีใครช่วยเลย ก็อาจจะทำได้ครบ ๙ ล้านเล่ม โดยลำพังตัวเองก็เป็นได้
ซึ่งถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ ก็ลองคิดดูว่า “สังคมนี้ หรือโลกนี้ จะใจแคบเพียงใด”

ความเป็นจริง (สิ่งที่ควรจะเป็น) เราจะมามัวหวาดระแวงกันอยู่ทำไม ?
คนหวาดระแวงได้อะไร คนถูกหวาดระแวงจะลำบากแค่ไหน ปณิธานงานที่ทำ
จะต้องฝ่าฟันอุปสรรคมากเพียงใด ? กลายเป็นว่าจะต้องมาสูญเสียพลังงานไป
กับ “เรื่องไม่เป็นเรื่อง” ใช่ไหม ? แบบนี้เป็นบุญหรือเป็นบาป ก็ลองไตร่ตรองดู
ถ้าเพียงแค่ผู้คนเอาเวลาที่มัวมาหวาดระแวงนายตะวัน หันไปพินิจพิจารณา
แนวคิดของเขา เอาแต่เนื้อๆ ว่า “๙ ทางนั้นมันสำคัญจริงไหม ?” หาคำตอบให้ได้
แค่นี้ก็น่าจะพอ ต่อจากนั้นมันก็ย่อมขึ้นอยู่กับกุศลลเจตนาของแต่ละคนเองอยู่แล้ว
นายตะวันไม่ได้บังคับใจใคร เพียงเท่านี้ก็น่าจะเข้าใจ เพราะไม่มีอะไรซับซ้อนเลย

อ่านตอนต่อไปคลิกที่ลิงค์นี้ http://www.naaitawan.com/node/68