จะเอาทุนตั้งมากมายมาจากไหน ?

อันนี้น่าจะสำคัญที่สุด
จะเอาทุนตั้งมากมายมาจากไหน ?

ก็ทุนส่วนตัวของผมสิ และไม่ได้มากมายอะไรนัก เพราะผมไปอย่างสมถะที่สุด
ถ้าไปสอบถามผู้คนต่างๆ ประมาณ ๑๐,๐๐๐ คน ที่ผมไปขอพบมากว่า ๒ ปี
สิ้นระยะทางราว ๑๐๐,๐๐๐ กิโลเมตรไปแล้ว ก็คงไม่ต้องมีคำถามแบบนี้หรอก
เพราะทุกคนจะเล่าให้ฟังเองว่า “เคยเจอนายตะวัน เขาเอาหนังสือที่เขาเขียนเอง
มาเร่ขาย หารายได้ไปเดินทางรอบโลก..เรายังว่า คุณเป็นบ้าไปหรือเปล่า ?”

ผู้คนกว่า ๑๐,๐๐๐ คนนั้น อันที่จริงเกินกว่าครึ่งขึ้นไป หรือส่วนใหญ่ก็แล้วกัน
ยังไม่ทันได้ไถ่ถามอะไร เห็นผมถือหนังสือไปขาย ก็แสดงอาการรังเกียจผมแล้ว
ถึงกับขับไล่เหมือนหมูหมาก็มีไม่น้อย (แทบทุกวันก็ว่าได้) คุณก็คงจะไม่เชื่ออีกว่า
“ผมไม่เคยโกรธใครเลย” เพราะเข้าใจทุกคนดี เขาเหนื่อย เขาเครียด กับงานเต็มที
พูดง่ายๆ เขาไม่มีความสุขกับการทำงานของเขาเลย เป็นเพราะอะไร ขอให้คิดกันดู
อีกอย่างหนึ่ง การที่มีคนขับไล่ผมนั้น มันกลับช่วยยืนยันว่า “สิ่งที่ผมคิดไม่ผิดเลย”
แล้วผมจะไปโกรธเขาทำไม ? มีแต่จะต้องสงสารและหาทางช่วยเหลือเขาให้จงได้

อีกด้านหนึ่ง เพราะความใจร้าย ใจแคบ ของคนส่วนใหญ่ นั่นเอง ที่ผลักดันให้
ผมเกิด "พลังใหม่" ขึ้นมาอยู่เสมอๆ เช่น เพราะถูกพระปฏิเสธไม่ให้พักแรมที่วัด
และถูก นายก อบต. กับ ผอ.โรงเรียนรังเกียจที่เอาหนังสือไปเร่ขาย ผมก็จึงได้
ใช้ความเพียร เรียนรู้ จากเสิร์ซเอ็นจิน แบบลองผิดลองถูก ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เอาเอง
จนกลายเป็นโปรแกรมเมอร์นอกทำเนียบ เหมือนกับเป็นดอกเตอร์โบราณเรื่อยมา
เป็นอันว่า ผมได้อาชีพใหม่ เพราะความใจร้าย ใจแคบ ของเพื่อนร่วมโลก โดยแท้
และทุกวันนี้ ผมมีเซิร์ฟเวอร์ หรือโฮสติ้ง หรือที่ดินบนโลกไซเบอร์ เป็นของตนเอง
โดยเช่าใช้สัญญาณกับโครงข่ายโทรคมนาคมหลักของประเทศ เป็นที่อยู่ประจำ
ของเว็บไซต์ "นายตะวัน และสื่อตะวัน" ทั้งหมด ตลอดถึงได้แบ่งให้เช่าเป็นรายได้
และสะสมเป็นทุนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ให้มาทำปณิธาน โดยไม่เรี่ยไร และไม่รับบริจาค ฯ