๔. คุณค่า ค่านิยม สังคม และอุดมการณ์

๔. คุณค่า ค่านิยม สังคม และอุดมการณ์

ทุกคนเกิดมาล้วนปรารถนาความอยู่รอดปลอดภัย
ไร้ทุกข์โศกโรคภัย สมบูรณ์พูนสุข มีญาติมิตรพวกพ้อง
และสังคมที่ดีงาม ได้อยู่อย่างภูมิใจในศักดิ์ศรีแห่งความเป็นมนุษย์
ด้วยกันทั้งนั้น โดยที่จะสมความปรารถนาเช่นนี้ได้
จำเป็นจะต้องอาศัยปัจจัยทั้ง ๒ ด้าน คือ
ปัจจัยภายใน ได้แก่จิตความคิดเห็นและพฤติกรรมของตนเองด้านหนึ่ง
กับปัจจัยภายนอก ได้แก่สังคมวัฒนธรรมและสิ่งแวดล้อมอีกด้านหนึ่ง
โดยมีปัจจัยภายในเป็นสำคัญที่สุด อันเปรียบได้กับกระดุมเสื้อเม็ดแรก
ที่ถ้ากลัดผิด เม็ดต่อๆ ไปก็ผิดตาม ถ้ากลัดถูก เม็ดต่อๆ ไปก็ถูกด้วย

สังคมโลกทุกวันนี้ หากวิพากษ์กันโดยไม่ต้องเกรงใจ ก็ต้องพูดว่า
ส่วนใหญ่มีจิตความคิดเห็นอันเป็นมิจฉาทิฐิ และมีพฤติกรรมอันทุจริต
ผิดไปจากธรรมะ เห็นได้จะๆ จากผลลัพธ์ที่ทำให้โลกเจอวิกฤติรอบด้าน
หรือจะชี้ให้เห็นชัดๆ ขึ้นไป การที่คนส่วนใหญ่ให้คุณค่ากับวัตถุภายนอก
เช่น เงินทองทรัพย์สินเกียรติยศชื่อเสียงมากกว่าเรื่องจิตใจภายในไปเสีย
กล่าวคือเรื่องคุณธรรมประจำใจ ศีลธรรมประจำชีวิต ความซื่อสัตย์สุจริต
อันควรเป็นดั่งกระดุมเม็ดแรกในทุกๆ กิจกรรม กลับถูกละเลยเพิกเฉย
ผลักไสไปไว้ทีหลัง แล้วเอาทรัพย์สินเงินทองเกียรติยศชื่อเสียงมาไว้หน้า
ก็เท่ากับว่าผู้คนทั้งโลกกำลังกลัดกระดุมเม็ดแรกผิดในกิจกรรมทั้งปวง
โลกทั้งโลกก็จึงเอาดีไม่ได้ รู้สึกตัวกันบ้างไหม ? แล้วจะหาสันติสุข
และสันติภาพกันเจอได้อย่างไร ? ก็ต้องสับสนวุ่นวายกันเรื่อยไปแบบนี้

ถ้าเพียงแค่ผู้คนทั้งโลกกลับมาให้ความสำคัญแก่จิต ปรับความคิดเห็น
เสียใหม่ ให้เป็นสัมมาทิฐิ วัดคุณค่าของคนด้วยผลงาน ด้วยจิตวิญญาณ
ด้วยการกระทำของเขา มากกว่าการเอาผลลัพธ์ที่เขาได้ เช่น ชื่อเสียง
เงินทองข้าวของนอกกาย ซึ่งไม่แน่ว่าเขาจะได้มาโดยสุจริตหรือไม่ ?
ผู้คนทั้งโลกควรปรับค่านิยมใหม่จากวัตถุนิยมมาเป็นจิตนิยม ไปจนถึง
ธรรมนิยมในที่สุด จากผู้นิยมบริโภคมาเป็นผู้นิยมผลิตคิดสร้างสรรค์
แล้วร่วมแรงร่วมใจกันสร้างสังคมขึ้นมาใหม่ให้เป็นสังคมอุดมธรรม
โดยการเชิดชูผู้มีปณิธานหรืออุดมการณ์อันสูงส่งไว้ในฐานะ “อุดมบุรุษ”
ที่เพื่อนมนุษย์จะพึงเอาเป็นแบบอย่างเจริญรอยตามกันทั่วทั้งแผ่นดิน
ก็จะเป็นอีกทางหนึ่งซึ่งจะทำให้การสร้างโลกใหม่เป็นไปได้โดยไม่ชักช้านัก..