คำคนคอย

คำคนคอย

กับบางคน กับบางเรื่อง ก็หาคำใดๆ มาบรรยายถึงความรู้สึกได้ยากยิ่ง
หนึ่งในนั้นคือ “นายตะวัน” กับปณิธานการ “เดินทาง..พลิกแผ่นดิน” ที่บีบคั้น
หัวใจของพวกเราทุกคนที่รักและนับถือในตัวเขาเหลือเกิน

มันคงไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ที่คนคนหนึ่งจะตัดสินใจทำอะไรลงไปแบบนี้
เพราะเขาเองก็ย่อมจะรู้ดีว่า “มันหมายถึงชีวิต” โดยปกติแล้วพวกเราต่างเห็นเขา
สมถะเรียบง่าย จิตใจดี มีคารมคมคาย แต่ก็ไม่ชอบแสดงตัวกับสังคมมากนัก
รักที่จะอยู่เงียบๆ สงบๆ เสียมากกว่า

ก็จึงอดแปลกใจไม่ได้ว่า “จู่ๆ เขาตัดสินใจแบบนี้ทำไม ?” พวกเราเลย
กลายเป็นคนกลุ่มแรกที่ตั้งคำถามมากมายแก่เขา ซึ่งพวกเรามารู้เอาภายหลังว่า
คำถามเหล่านั้นมันไปก่อความรำคาญใจให้แก่เขาไม่น้อย
“อะไรกัน..คนทุกวันนี้..เข้าใจเรื่องง่ายๆ ไม่ได้กันแล้วหรือ ?”
“จิตคิดกันจัง..ใครจะมารู้ดีเท่าตัวผม..คิดและพูดแทนผมไปทำไม ?”
เขาบ่นเมื่อทนคำซักถามและคำห้ามปรามของพวกเราไม่ได้ สุดท้าย
พวกเราก็เลยล้มเลิกที่จะห้ามปราม หรือไม่กล้าแม้แต่จะซักถามอีก

บัดนี้ เลยวันนั้นมาเกือบ ๑ ปีแล้ว เขาทำมันจริงๆ ทั้งทุ่มเทยิ่งกว่า
ที่พวกเราคิด และด้วยจิตอันมั่นคงเกินกว่าที่พวกเราคาด
สิ่งเดียวที่พวกเราทำได้ในบัดนี้ ก็คือคอยเชียร์ คอยช่วยให้กำลังใจ
และคอยส่งเขาไปรอบโลกแล้วรอวันเขากลับมาได้พบหน้ากันอีก เพราะพวกเรา
รักและนับถือเขา จนไม่อยากจะคิดว่า “เขาไปแล้วจะไม่ได้กลับมา”

ขอให้คุณพระคุณเจ้า และอิทธิฤทธิ์แห่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งปวง จงปกปัก
รักษาคุ้มครองเขาให้เดินทางโดยสวัสดิภาพตลอดการเดินทาง และขอให้สิ่ง
ที่เขามุ่งหวังอันเป็นประโยชน์สุขของคนทั้งโลกจงเป็นจริงด้วย เทอญ.

“สื่อตะวัน”